Henk was ongeveer achttien toen hij in Oostkapelle in het groen begon. Daarna werkte hij in Middelburg-Zuid, zat hij zeven jaar op een grote maaimachine en stapte hij over naar de bestrating. Daar bleef hij bijna 25 jaar.
“Ik heb nooit iets anders willen doen”, vertelt Henk. “Ik was altijd al een buitenmens. Toen mijn rug begon op te spelen, ben ik overgestapt naar de reiniging. Dat vind ik fijn aan Orionis Walcheren: er werd gekeken naar wat ik nog wél kon.”
Iedere week de wijken in
Tegenwoordig helpt Henk met zijn collega’s verschillende wijken in Middelburg schoon te houden. Prullenbakken legen, grote containers schoonspuiten en zwerfafval uit parken, struiken en bermen prikken. Zo’n werkdag begint vroeg. Rond zeven uur zit hij vaak al aan de koffie met collega’s, waarna hij in groepjes van twee of drie de wijk ingaat.
Samen met gemeente Middelburg houdt Orionis Walcheren verschillende gebieden schoon, waaronder Dauwendaele, Sint Laurens, Veerse Poort, Griffioen, ’t Zand,Toorenvliedt, Klarenbeek, Arnestein en Ramsburg en de Stromenwijk. “Als ik door een wijk rijd, is er altijd wel iemand die mij herkent. Mensen zien wat we doen en geven ons complimenten.”
Een kans om opnieuw te beginnen
Wie de buitendienst van Orionis Walcheren aan het werk ziet, ziet misschien vooral mensen die prikken, maaien of schoonmaken. Achter dat werk zit een belangrijke taak van Orionis Walcheren: mensen helpen om (weer) mee te doen in de maatschappij, zich te ontwikkelen en als het kan een volgende stap naar werk te maken.
Henk heeft daar jarenlang actief aan bijgedragen. Leidinggevende Christine zag dat hij van nature goed was in het begeleiden van mensen. “Henk was eigenlijk mijn ogen en oren op momenten dat ik zelf niet mee kon draaien in de groep. Hij gaat heel natuurlijk met mensen om en begeleidt hen spelenderwijs. Een lolletje en een dolletje kan altijd, maar als iets niet goed gaat, zegt hij het ook.”
“Jongens die hier voor een werkleertraject binnenkomen, hebben soms een rugzak”, vertelt Henk. “In het begin weet je vaak niet wat er speelt. Later werd ik vaak in vertrouwen genomen, en kwamen de verhalen op tafel. Een moeilijke jeugd, problemen thuis, een verslaving; het zijn heftige dingen.”
Zelf heeft Henk ook geen gemakkelijke jeugd gehad. “Dit werk gaf mij rust, vrijheid en voldoening. Hoeveel jongens heb ik wel niet geholpen met het vinden van een baan? De meesten wilden hier het liefst blijven. Dat snap ik wel, je bent lekker buiten, rijdt op de bus en hebt het gezellig met collega’s.”
Toch is meedoen het doel. “Hier kregen ze de aandacht die ze nodig hadden. Ook heb ik ze geholpen slechte gewoontes kwijt te raken. Ik ben echt trots op de jongens. Als we elkaar zien, zwaaien we nog steeds.”
Henk ondersteunt nu vooral medewerkers die vanwege een lichamelijke of verstandelijke uitdaging meer begeleiding nodig hebben.
“Wij willen ook veilig thuiskomen”
Het werk kent ook een andere kant. De reinigingsploeg werkt regelmatig langs doorgaande wegen. De medewerkers proberen drukke momenten te vermijden en gebruiken een werkbus met een signaalbord om veilig te kunnen werken. Toch hebben automobilisten niet altijd geduld.
Een incident dat veel indruk maakte, gebeurde op een rotonde, waar een automobilist tegen het verkeer in reed om de werkbus voorbij te gaan. Daarna stapte hij uit en bedreigde hij een medewerker van dichtbij.
Ook worden middelvingers opgestoken en opmerkingen gemaakt. Henk merkt dat hij er bijna aan gewend is geraakt. “Wij verleggen onze grenzen. Ik zie het niet eens meer als iemand vervelende dingen doet. Dat is eigenlijk heel raar, dat het zover al is gekomen. Wij staan niemand expres in de weg. We willen het juist voor iedereen schoonhouden. Misschien moet je een paar minuten wachten, maar wij willen ’s avonds ook gewoon veilig thuiskomen.”
Kijk naar wat iemand wél kan
Ook over de mensen die bij Orionis Walcheren werken bestaan volgens Henk nog vooroordelen: “Niet iedereen kan hetzelfde werk doen of hetzelfde tempo aan. Voor mij maakt dat iemand niet minder belangrijk. Het is makkelijk om te oordelen over wat iemand níét kan, wij kijken hoe iemand zich nuttig kan maken. Hier krijgen mensen een kans die ze nergens anders krijgen. Hier vinden ze hun plek.”
Een stapje terugdoen
Langzaam komt het moment dichterbij dat Henk zelf een stap terug moet doen. Hij werkt al wat minder en wil uiteindelijk naar tweeënhalve dag per week. Thuis wachten genoeg plannen: Indonesisch koken, een afdak en een nieuwe schuur maken en tijd doorbrengen met zijn zeven kleinkinderen. Maar echt rustig aan doen? Daar moet Henk nog aan wennen. Werkbegeleider Christine: “Hij is van de oude stempel. Trouw, altijd ruim op tijd. Toen zijn lichaam aangaf dat het werk te zwaar werd, wilde Henk het liefst gewoon doorgaan.”
“Ik ben echt een buitenman. Ze moeten mij naar huis sturen, want zelf wil ik niet,” valt Henk bij. Christine kan erom lachen. “Henk moeten we vooral afremmen.”
Zijn plezier in het werk is in al die jaren niet verdwenen. Met pensioen gaan? “Dat ga ik proberen. Over een tijdje.”
